Welke gevolgen heeft de Federal No Surprises Act voor aanbieders van telegeneeskunde? Deel twee

In dit tweede deel van deze blogserie over de tussentijdse regelgeving van de No Surprises Act (NSA) bespreken we: i) kennisgevings- en toestemmingsvereisten voor zorgverleners buiten het netwerk die diensten verlenen in deelnemende zorginstellingen; en ii) openbaarmakingsverplichtingen. Ter herinnering: de NSA definieert een arts of zorgverlener als:

"een arts of andere zorgverlener die handelt binnen het kader van zijn of haar bevoegdheden op grond van de toepasselijke staatswetgeving, met uitzondering van aanbieders van luchtambulancediensten."

Hoewel deze vereisten waarschijnlijk niet van toepassing zijn op de meest traditionele telegeneeskundemodellen die functioneren zonder verbinding met een zorginstelling, raden wij u aan om dit te controleren en te bevestigen op basis van de activiteiten van uw specifieke bedrijf.

Voor informatie over i) de vereisten voor een schatting te goeder trouw voor onverzekerde en zelfbetalende patiënten en ii) het verbod op balansfacturering voor spoedeisende hulp, zie deel éénvan deze serie.

Kennisgeving en toestemming voor niet-deelnemende zorgverleners

De NSA vereist dat er schriftelijk bericht wordt gegeven en toestemming wordt verkregen voordat patiënten een restbedrag in rekening wordt gebracht in het geval van niet-spoedeisende diensten die worden verleend door niet-deelnemende zorgverleners. De vereisten zijn alleen van toepassing als de diensten worden verleend in deelnemende (of binnen het netwerk vallende) zorginstellingen. De definitie van zorginstelling is beperkt tot het volgende:

• Een ziekenhuis (zoals gedefinieerd in artikel 1861(e) van de Social Security Act);
• Een polikliniek van een ziekenhuis;
• Een ziekenhuis voor kritieke zorg (zoals gedefinieerd in sectie 1861(mm)(1) van de Social Security Act); en
• Een ambulant chirurgisch centrum (ASC) zoals beschreven in sectie 1833(i) (1) (A) van de Social Security Act.

Meestal bieden aanbieders van telegeneeskunde geen diensten aan in samenwerking met een zorginstelling; daarom hoeven zij zich geen zorgen te maken over deze ingewikkelde kennisgevings- en toestemmingsverplichtingen (hoewel, zoals besproken in deel één van deze reeks [LINK], aanbieders van telegeneeskunde wel moeten voldoen aan de vereisten voor een schatting te goeder trouw). Soms wordt telegeneeskunde echter wel gebruikt in een instelling voor:

• Secundaire consultaties; en
• Gespecialiseerde diensten die mogelijk beperkt zijn in het geografische gebied van de faciliteit.

In dit soort scenario's moet de aanbieder van telegeneeskunde deze kennisgeving wel doen en toestemming verkrijgen voor de aan patiënten geleverde diensten. De verplichting om een kennisgeving met een schatting te goeder trouw te verstrekken en schriftelijke toestemming te verkrijgen binnen de in de NSA gespecificeerde termijnen kan uiteindelijk worden uitgebreid tot commerciële betalende patiënten. CMS heeft dit deel van de NSA echter uitgesteld.

Voor zover u verplicht bent om deze kennisgevings- en toestemmingsprocedure te volgen, raden wij u aan de door HHS opgestelde modelformulieren voor kennisgeving en toestemming te gebruiken om zo goed mogelijk aan deze vereisten te voldoen. Houd er rekening mee dat de formulieren beschikbaar moeten zijn in de vijftien meest gesproken talen. Als de taal van de patiënt niet tot deze vijftien talen behoort, moet de zorgverlener een gekwalificeerde tolk inschakelen om de persoon te helpen de informatie te begrijpen. De formulieren moeten samen worden verstrekt, maar fysiek gescheiden van andere documenten en mogen niet worden bijgevoegd bij of opgenomen in andere documenten.

Houd er rekening mee dat niet-deelnemende zorgverleners patiënten nooit bepaalde niet-spoedeisende aanvullende diensten kunnen factureren die worden uitgevoerd in deelnemende zorginstellingen, omdat deze categorisch buiten dit kennisgevings- en toestemmingsproces vallen. Deze aanvullende diensten zijn:

• Artikelen en diensten met betrekking tot spoedeisende geneeskunde, anesthesiologie, pathologie, radiologie en neonatologie, ongeacht of deze worden geleverd door een arts of een niet-medisch behandelaar;
• Artikelen en diensten geleverd door assistent-chirurgen, ziekenhuisartsen en intensivisten;
• Diagnostische diensten, waaronder radiologie en laboratoriumdiensten; en
• Artikelen en diensten die worden geleverd door een niet-deelnemende leverancier als er geen deelnemende leverancier is die dergelijke artikelen of diensten in die faciliteit kan leveren.

Openbaarmakingsvereisten

De NSA vereist ook dat zorginstellingen en zorgverleners:

• Geef alle patiënten (die geen begunstigden van de overheid zijn) een informatieformulier (één pagina, dubbelzijdig, met een lettertype van minimaal 12 punten) voordat u enige vorm van betaling vraagt.
• De openbaarmaking op haar website plaatsen; en
• Hang de informatie op een opvallende plaats in openbare ruimtes van de zorginstelling (indien van toepassing).

De informatie op de website moet op een openbare website worden geplaatst of er moet een link naar de informatie op een doorzoekbare startpagina van de website van de aanbieder staan. Als de aanbieder geen eigen website heeft, is deze vereiste niet van toepassing.

Om zo goed mogelijk aan de NSA-vereisten te voldoen, raden we aan om het door CMS verspreide modelformulier voor openbaarmaking te gebruiken. De openbaarmaking moet echter in het algemeen het volgende bevatten:

• Een verklaring waarin de vereisten en verboden worden uitgelegd die van toepassing zijn op de zorgverlener en/of zorginstelling onder de NSA;
• Een verklaring waarin alle vereisten van de staatswetgeving en aanvullende wetten worden uitgelegd; en
• Contactgegevens van de relevante staats- en federale instanties waarmee een patiënt contact kan opnemen als hij of zij van mening is dat de zorgverlener en/of instelling een vereiste van de NSA of toepasselijke aanvullende staatswetgeving heeft geschonden.

Deze vereiste omvat een aantal uitzonderingen waardoor zorgverleners die deze informatie moeten verstrekken, over het algemeen onderworpen zijn aan dezelfde kennisgevings- en toestemmingsvereisten als hierboven vermeld. Zorgverleners die artikelen of diensten leveren in verband met een bezoek aan een deelnemende (of binnen het netwerk vallende) zorginstelling (zoals hierboven gedefinieerd) zijn echter wel onderworpen aan de informatievereisten.

Wat is een bezoek?

Een 'bezoek' van een patiënt in het kader van de NSA omvat meer dan alleen de artikelen, diensten en zorg die in een zorginstelling worden verleend. Het bezoek van een patiënt strekt zich namelijk ook uit tot apparatuur en hulpmiddelen, telegeneeskundediensten, beeldvormingsdiensten, laboratoriumdiensten en preoperatieve en postoperatieve diensten, ongeacht van het feit of een arts de zorg in een zorginstelling verleent.

Als een aanbieder van telegeneeskunde zorg verleent in verband met een bezoek, zelfs als de zorg vóór of na het verblijf van de patiënt in een zorginstelling wordt verleend, is de aanbieder verplicht om de informatie te verstrekken die vereist is op grond van de NSA.

Andere voorbehouden

Er is uitstel van de implementatie en er komt nog richtlijnen voor aanvullende delen van de NSA (met name de kennisgevings- en toestemmingsverplichtingen voor commercieel verzekerde patiënten). Verder is het mogelijk dat er bijgewerkte richtlijnen komen voor de reeds van kracht zijnde delen, aangezien de regering om commentaar heeft gevraagd op meerdere vragen.