Het Ministerie van Arbeid keert terug naar de toetsing van alle omstandigheden voor de classificatie van werknemers
Op 9 januari 2024 heeft het Amerikaanse Ministerie van Arbeid (DOL) zijn langverwachte definitieve regel ("Definitieve Regel") gepubliceerd met betrekking tot de classificatie van werknemers onder de Fair Labor Standards Act (FLSA of de "Wet").
De definitieve regel, die op 11 maart 2024 van kracht wordt, beschrijft de 'nieuwe' test van het DOL om te bepalen of een werknemer een werknemer is (en onder de bescherming van de wet inzake overuren en minimumloon valt) of een onafhankelijke contractant in de zin van de FLSA. Verkeerde classificatie is een bijzonder belangrijk onderwerp in de franchisewereld, waar de unieke relatie tussen een franchisegever en franchisenemer soms kan leiden tot beschuldigingen dat er sprake is van een arbeidsrelatie tussen beide partijen. Hoewel het concept van franchising is gebaseerd op de intentie om een dergelijke relatie niet te creëren, kan een franchisegever die te veel controle uitoefent, het doelwit worden van dergelijke beschuldigingen en het risico lopen om overuren, werknemerscompensatie en andere voordelen aan zijn "franchisenemers" te moeten verstrekken.
Hoeveel controle te veel is, is daarom van cruciaal belang voor franchisegevers om te begrijpen. Hoewel de definitieve regel op zichzelf geen "bindend" precedent is, weerspiegelt deze wel het standpunt van het DOL over de classificatie van werknemers, dat door rechtbanken en andere belanghebbenden als leidraad wordt gebruikt bij het behandelen van classificatiekwesties.
- Wat oud is, is (officieel) weer nieuw: de definitieve regel keert terug naar een multifactoriële analyse van de 'totaliteit van omstandigheden'
Zoals we al aangaven toen we verslag deden van de door het DOL voorgestelde versie van de definitieve regel in 2022, is "wat oud is weer nieuw". De definitieve regel schrapt grotendeels de kortstondige richtlijn van het DOL van de regering-Trump inzake de classificatie van werknemers onder de FLSA, die zich richtte op controle en kansen op winst of verlies, en keert terug naar de eerdere benadering van "totaliteit van omstandigheden".
Bij deze benadering worden zes factoren in aanmerking genomen:
- kans op winst of verlies, afhankelijk van managementvaardigheden;
- investeringen door de werknemer en de potentiële werkgever;
- mate van duurzaamheid van de arbeidsrelatie;
- aard en mate van controle;
- de mate waarin het uitgevoerde werk een integraal onderdeel vormt van de bedrijfsactiviteiten van de potentiële werkgever; en
- vaardigheid en initiatief.
Geen van deze factoren heeft een vooraf bepaald gewicht, geen enkele factor is doorslaggevend en er kan ook rekening worden gehouden met andere omstandigheden die wijzen op economische afhankelijkheid.
- De definitieve regel wordt algemeen beschouwd als werknemersvriendelijk, maar gaat niet zo ver als de 'ABC-test'.
De holistische maar onduidelijke analyse van de definitieve regel wijkt af van de focus van de regel uit het Trump-tijdperk op de twee "kernfactoren" (d.w.z. controle en kans op winst en verlies) en wordt algemeen beschouwd als meer pro-werknemer. Depagina met veelgestelde vragen over de definitieve regel van het DOLbenadrukt de praktische uitdaging om veel werknemers als zelfstandige aannemers te classificeren. Het DOL beschouwt bijvoorbeeld 'integraal onderdeel van het bedrijf' als 'cruciaal, noodzakelijk of centraal voor de hoofdactiviteit van de potentiële werkgever' – een brede formulering die waarschijnlijk een groot aantal diensten omvat. De vorige regel had daarentegen de factor 'integraal onderdeel' effectief geschrapt, omdat deze irrelevant werd geacht voor economische afhankelijkheid en in sommige gevallen zelfs misleidend was.
De definitieve regel gaat echter niet zo ver als de strengere 'ABC'-test, die uitgaat van een veronderstelling van een arbeidsrelatie en die geldt voor sommige staatswetten inzake lonen en werktijden, zoals in Californië en New Jersey. Werkgevers in staten met strengere regels moeten voldoen aan de norm die de grootste bescherming biedt aan werknemers.
Ongeacht de toegepaste analyse, moet u er rekening mee houden dat werknemers niet kunnen 'afzien' van hun status als werknemer en vrijwillig kunnen kiezen om als zelfstandig ondernemer te werken.
- Streng gereguleerde sectoren, let op
Dedefinitieve regelbeoogt tegemoet te komen aan de bezorgdheid dat naleving van "wettelijke verplichtingen, veiligheids- of gezondheidsnormen, of vereisten om te voldoen aan contractuele of kwaliteitscontroleverplichtingen, kan duiden op zeggenschap[.]" Het DOL wilde deze bezorgdheid wegnemen door te stellen dat "maatregelen die door de potentiële werkgever worden genomen met als enig doel te voldoen aan een specifieke, toepasselijke federale, staats-, tribale of lokale wet of regelgeving, niet duiden op zeggenschap." Het DOL maakt echter duidelijk dat alles wat "verder gaat dan naleving" van deze wetten of voorschriften mogelijk wijst op controle – een onderscheid dat waarschijnlijk zal worden aangevochten in geschillen over verkeerde classificatie.
- Conclusie: Franchisegevers moeten voorzichtig zijn met de beperkingen en controles die zij aan franchisenemers opleggen.
Op grond van de werknemersvriendelijke richtlijnen van de definitieve regel moeten franchisegevers voorzichtig te werk gaan bij het opstellen van beleid en richtlijnen voor franchisenemers. Franchisegevers moeten zichzelf (naast andere belangrijke vragen die relevant zijn voor de zesdelige toets van de definitieve regel) het volgende afvragen:
- Vereist het franchisesysteem in kwestie dat een franchisenemer ondernemersbeslissingen neemt of kapitaalinvesteringen doet die wijzen op het runnen van een onafhankelijk bedrijf?
- Kan de franchisenemer zijn eigen werknemers aannemen en ontslaan?
- Bepaalt de franchisegever het werkschema van de franchisenemer, houdt hij toezicht op hun prestaties of controleert hij de economische aspecten van de relatie (zoals het vaststellen van tarieven voor hun diensten)? Belangrijk is dat zelfs hetvoorbehouden(maar niet uitgeoefende) recht om deze zaken te controleren kan duiden op een werknemersstatus.
- Is de functie die de franchisenemer vervult cruciaal, noodzakelijk of centraal voor de hoofdactiviteit van de franchisegever?
- Is de franchisenemer afhankelijk van training door de franchisegever om het werk uit te voeren? Maakt de werknemer gebruik van gespecialiseerde vaardigheden in verband met zakelijk initiatief?
Franchisegevers die twijfelen over hun richtlijnen en beleid, dienen contact op te nemen met hun juridisch adviseur voor advies. Hoewel de definitieve regel in veel opzichten een terugkeer naar het vertrouwde is, dient de publicatie ervan als een belangrijke herinnering dat franchisegevers zich moeten begeven in een steeds veranderend landschap dat aanzienlijke juridische gevolgen kan hebben als ze niet voorzichtig zijn.
