Het is niet zomaar een spel – Arbeidsrechtelijke kwesties in esports aanpakken
Bij Foley & Lardner LLP blijven we de juridische trends en ontwikkelingen volgen in de snelgroeiende e-sport- en videogame-industrie, die wereldwijd een opmerkelijke commerciële groei blijft doormaken.
Het enorme ecosysteem van videogames bestaat uit een breed scala aan belanghebbenden, waaronder game-uitgevers, professionele en amateurteams, competities, organisatoren van toernooien en evenementen, omroepen en andere mediadistributeurs, sponsors en adverteerders. En, last but not least (aangezien dit een blog over arbeids- en werkgelegenheidsrecht is), zijn er de bekwame spelers die centraal staan in de groei van competitief videogamen, ook wel esports genoemd.
Terwijl professionele competities, toernooien en teams van spelers ontstaan rond verschillende gametitels zoals Overwatch, League of Legends, Call of Duty en Fortnite, nemen de juridische risico's vaak evenredig toe met de commerciële groei en kansen. Die juridische risico's kunnen nog groter worden voor startende bedrijven die zich kortzichtig richten op omzet en groei, terwijl ze weinig aandacht besteden aan de operationele aspecten van hoe dat bedrijf zal groeien. Het internetlandschap staat inderdaad vol met waarschuwingen aan belanghebbenden in de sector over verschillende juridische kwesties waarmee zij rekening moeten houden – maar misschien niet houden – bij hun inspanningen om hun bedrijf en activiteiten te laten groeien. Deze kwesties omvatten bijvoorbeeld gegevensprivacy en het gebruik en de bescherming van intellectueel eigendom. Steevast staan arbeidsverhoudingen en andere kwesties met betrekking tot de werkplek en werkgelegenheid bovenaan of bijna bovenaan elke lijst.
Wanneer teamoperators spelers inhuren om deel te nemen aan competities en andere wedstrijden, onderwerpen ze zichzelf – misschien onbewust – aan een hele reeks arbeids- en werkgelegenheidswetten en -voorschriften die de relatie tussen het team en de speler kunnen regelen. In een eerdere post hebben we het gehad over de gamecultuur en de uitdagingen om het gedrag van spelers en ander teampersoneel in overeenstemming te brengen met de arbeidswetgeving inzake seksuele intimidatie en andere vormen van verboden discriminatie op de werkplek.
Onlangs kwamen kwesties op de werkplek in esports weer in de schijnwerpers te staan toen een van 's werelds meest bekende professionele Fortnite-spelers, Turner Tenney (bekend als "Tfue"), een rechtszaak aanspande tegen zijn esports-team, FaZe Clan, bij een rechtbank in Californië. In zijn rechtszaak wil Tfue zijn naar eigen zeggen onderdrukkende driejarige contract met het team ongedaan maken en beweert hij dat het team hem op onwettige wijze zakelijke kansen heeft ontnomen en hem zijn deel van de sponsorinkomsten van het team niet heeft betaald. Centraal in de zaak staan de persoonlijke merkmogelijkheden die Tfue naar eigen zeggen ten onrechte misloopt en die enigszins uniek zijn voor professionele gamers, die buiten competitieve gamingactiviteiten om urenlang bezig zijn met het onderhouden van contacten met en het creëren van media-inhoud voor miljoenen fans en volgers via internetstreamingplatforms zoals YouTube en Twitch.
Hoewel de merites van de zaak Tf ue -FaZe Clan onzeker en moeilijk te beoordelen zijn, benadrukt deze wel de uiteenlopende en complexe juridische kwesties die verband houden met de relatie tussen het team en de speler. Deze kwesties worden in belangrijke mate bepaald door de vraag of het team de speler als zelfstandige of als werknemer in dienst neemt (of zou moeten nemen). Het onjuist classificeren van een speler als zelfstandig ondernemer kan voor een team aanzienlijke juridische kwesties en problemen met zich meebrengen met betrekking tot inkomsten- en loonbelasting, loon- en werktijdenwetgeving, werknemerscompensatie en andere voordelen, media- en intellectuele eigendomsrechten, vakbondsvorming en oneerlijke arbeidspraktijken, en controle over de zakelijke en sponsoractiviteiten van spelers en ander gedrag.
De kwestie van de classificatie van werknemers is nog maar het begin. Andere aandachtspunten met betrekking tot het aantrekken van spelers door teams zijn onder meer de gevolgen van kinderarbeidwetgeving voor spelers jonger dan 18 jaar (en er zijn veel van dergelijke spelers in het professionele gamen), evenals grensoverschrijdende overwegingen, waaronder immigratiewetgeving en het verkrijgen van visa voor buitenlandse spelers die in de Verenigde Staten spelen en voor Amerikaanse spelers die in het buitenland spelen.
Ongeacht de verdiensten ervan, zou de zaak Tfue-FaZe Clan een wake-up call moeten zijn voor esports en de bredere videogame-industrie. Het herinnert ons eraan dat commerciële groei en omzetgroei het best tot stand komen op basis van een degelijke operationele en juridische bedrijfsbasis, en niet ten koste daarvan. Het zorgvuldig opbouwen of herzien van contractuele relaties met spelers moet deel uitmaken van die solide basis. Daarvoor is de inbreng van deskundige juridische adviseurs en bedrijfsadviseurs nodig, bij voorkeur voordat de stormwolken zich vormen en hun woede ontketenen. Zoals president John F. Kennedy ooit wijselijk zei: "Het dak moet worden gerepareerd als de zon schijnt."
